Otizm, bireyin dış dünyasının gerçeklerinden uzaklaşıp kendine özgü iç dünyasında yaşıyor olması durumudur. Otistik bir çocuk gördükten sonra otizm tablosu kolay kolay unutulmaz. Otistik çocuklar, çevrelerinde olup bitenlere karşı ilgisiz bir görünümdedirler. Annenin yaklaşmasına, uzaklaşmasına, varlığına, yokluğuna, yakınlarına ya da yabancıya kayıtsızdırlar. Otistik çocuklar insanlarla dolu bir odaya girseler boş bir odaya girmiş gibi davranırlar. Bu çocuklarla göz göze gelinemez. Gelindiğinde ise bakışları insanı delip geçer, sanki camdan dışarı bakmaktadırlar. Çocuk size yaklaşmaz, siz çocuğa yaklaşamazsınız. Göz göze gelmekten kaçınır. Adıyla çağrılınca duymuyor gibi davranır.
